osobowość schizotypowa

Terapia poznawcza

Terapia osób z zaburzeniem schizotypowym będzie takim osobom sprawiać trudności o tyle, że jest to wejście w interpersonalną sferę aktywności, a osoby te cechuje wycofanie z relacji interpersonalnych. Pacjenci o zaburzeniu schizotypowym odczuwają silne poczucie dyskomfortu w bliskich związkach.

Terapia osób z zaburzeniem schizotypowym będzie takim osobom sprawiać trudności o tyle, że jest to wejście w interpersonalną sferę aktywności, a osoby te cechuje wycofanie z relacji interpersonalnych. Pacjenci o zaburzeniu schizotypowym odczuwają silne poczucie dyskomfortu w bliskich związkach. Cechuje ich także ograniczona umiejętność tworzenia takich związków. Ludzie tacy nie maja przyjaciół i odczuwają lęk w sytuacjach społeczno-towarzyskich. Korzenie takiego stanu rzeczy tkwią w doświadczeniach dzieciństwa, gdzie osoby te były odrzucone, prześladowane, nierzadko były ofiarami przemocy fizycznej bądź seksualnej. To wszystko wytworzyło w nich poczucie, że są odmienni, nienormalni, źli. Ich zachowanie wydaje się dziwne, ekscentryczne. Borykają się także ze zniekształceniami poznawczymi, bądź percepcyjnymi. Nierzadko występują u nich objawy bądź doznania psychotyczne – jak podejrzliwość, przekonanie, że inni o nich mówią i chcą ich skrzywdzić.

Podejrzliwość pacjenta przeniesie się i na terapeutę, dlatego warto sprawdzić, czy pacjent wierzy w szczerość intencji pacjenta. Może tutaj zastosować ćwiczenie, w którym pacjent zapisywać będzie w kolumnach argumenty za i przeciw twierdzeniu „nie mogę zaufać mojemu terapeucie”. To pomoże ograniczyć podejrzliwość pacjenta.

  • Nadto, by zachęcić osobę do terapii warto jest zaakcentować korzyści płynące z terapii.
  • Terapeuta powinien przebadać myśli dysfunkcjonalne, które odsłonią źródła lęku, Często lęk nie wynika z obawy o swą ocenę czy wizerunek, a jest wynikiem podejrzliwości i paranoi.
  • Następnie analizuje się paranoiczne przekonania. Przygląda się ich genezie i rozwojowi owych przekonań, rozważa się potencjalne zalety i wady takiego podejścia.
  • Analizuje się też pewne sytuacje, które wywołują myśli paranoiczne.
  • Np. pacjent siedzi w restauracji Obok siedzą ludzie. Rozmawiają i śmieją się. Pacjent myśli; „rozmawiają o mnie”, „planują jak mnie upokorzyć” i wierzy w tą wersję zdarzeń w 75%.
  • Terapeuta zachęca pacjenta, by rozważył alternatywne sytuacje. Pacjent ma się postawić w miejscu tych ludzi i ma rozważyć jak sam by się zachował w podobnych okolicznościach.
  • Terapeuta akcentuje różnicę miedzy myślami a faktami.
  • Eksperymenty behawioralne. To doskonała pomoc w modyfikacji przekonań paranoicznych.